Volkskrant 25 januari 2007

FADO ZONDER MANIERTJES
Quatro Ventos: Vozes do Silêncio. Silvox
De groep rond de Portugese, in Nederland wonende zanger-gitarist Emanuel Pessanha bestaat tien jaar, en heeft in die tijd nog geen slechte cd gemaakt. Ook de vijfde is weer fraai: fado zonder artiestiekerige maniertjes en pretentieuze aanstellerij, maar uiteraard vol emotie en smaakvol gedoseerd.
Zo is Diz-me que não é assim een nummer van Frank Boeijen zonder diens pathos, en daardoor beter invoelbaar. Hoewel de langzame tempo’s overheersen wordt de plaat niet monotoon. Dat komt door de afwisseling in de welgevormde melodieën, het geslaagde gastoptreden van folkrocker Ian Matthews, en de geweldige band met sprankelend spel van gitarist Wout Pennings en Aili Deiwiks op viool.
[Frank van Herk]

Quo Vadis, januari 2007

Na de prachtige cd Barco de Papel in 2004 werd de Nijmeegse fadogroep Quatro Ventos door bezettingswisselingen getroffen, maar met het toetreden van de Nijmeegse bassist Bob Wisselink (oa. Nighthawks at the Diner, Miche en Scène) en Aili Deiwiks (viool, piano) gaat het kwartet op volle sterkte het tweede decennium van zijn bestaan in. Het tienjarig jubileum wordt niet alleen gevierd met een uitgebreide tournee, die vorige maand een voorlopig hoogtepunt bereikte met een indrukwekkend optreden in een vrijwel uitverkochte Vereeniging, maar sinds kort ligt er ook een gloednieuwe cd in de winkel. Op Vozes do Silêncio laat Quatro Ventos horen dat het eigen geluid, als vanouds gevormd door zanger-gitarist Emanuel Pessanha en Wout Pennings (klassiek solo gitaar en Portugese gitaar), zich nog steeds verder ontwikkeld. Dat is vooral te danken aan de invloed van de virtuoze vioolklanken van Aili Deiwiks en de compositorische bijdrages van Wisselink. De laatste schreef mee aan het prachtige Distâncias, met fraai piano- en vioolspel van Deiwiks, en het vrolijke slotnummer Partidas, over de trek naar de VS, het land van de onbegrensde mogelijkheden. In het titelnummer is niet alleen knap gitaarspel van Pennings te horen, maar is ook een verrassende gastrol weggelegd voor Iain Matthews (Fairport Convention, Southern Comfort), die de Fado met zijn Engelse zang een geheel nieuwe dimensie geeft. Nog verrassender is Diz-me que não é assim, dat niets minder is dan een door Pessanha beheerst gezongen Portugese vertaling van een van de mooiste Frank Boeijen nummers: Zeg me dat het niet zo is. Kortom, er valt weer veel te genieten op dit zorgvuldig door Henk Wanders geproduceerde album, een bewijs dat Quatro Ventos weer tot volle wasdom is gekomen.
[Fred Lardenoye]

QUATRO VENTOS:
Barco de Papel (Bones Records/Coast to Coast)
Het lijkt soms wel of de mooiste fado tegenwoordig buiten Portugal wordt gemaakt, door emigranten die zich niet laten verstikken door de wat benepen, artiestiekerige opvattingen die het genre in het thuisland beperken. Zanger en gitarist Emanuel Pessanha, afkomstig van de Azoren en woonachtig in Nijmegen, versterkt die indruk met deze prachtige cd van zijn groep, waarin verder alleen Nederlanders spelen.
Pessanha zingt met zijn donkerbruine, licht schorre stem als een echt mens, niet galmend alsof zijn onderbroek knelt. Hij heeft niet zoveel techniek, maar treft de juiste toon tussen ontspanning en passie. De sfeer is ook die van een havenkroeg, volks maar poëtisch, zoals het hoort bij fado. De liedjes zweven tussen verlangen en berusting, maar brengen in die stemming zoveel afwisseling aan dat je meegesleept raakt.
De voornaamste muzikant naast Pessanha is Wout Pennings, die op akoestische gitaar en fadogitaar sierlijke, rake commentaren en  solo’s speelt die doen uitzien naar een cd met eigen werk.
[Frank van Herk]

Recensie in de Gelderlander 

QUATRO VENTOS  Uma noite de fado (A-Records)
Het eerste live-album van Quatro Ventos, het eerste en nog steeds enige Portugese orkest in Nederland, dat zetelt in Nijmegen. De kern wordt gevormd door de uit Portugal afkomstige zanger Emanuel Pessahna en de Nijmeegse meestergitarist Wout Pennings. Zonder afbreuk te doen aan de andere muzikanten mag worden gesteld dat dit duo ook de hoofdrol speelt op het geslaagde live-album. Emanuel met zijn weemoedige stemgeluid. Je proeft als het ware het heimwee naar Portugal. Sneu voor hem, maar een pluspunt voor de luisteraar. En Wout schittert met zijn virtuoze gitaarspel. Een genot om te horen. In een instrumentaal nummer krijgt hij de kans nog eens extra te schitteren. Violist Ronald van Abel en Servais Haanen op diatonische accordeon laten dan ook horen dat ze op een essentiële manier meetellen. Drie gastmuzikanten, speciaal voor de live-cd opgetrommeld, maken het geluid nog voller. TS

Recensie in Folker (blad voor folkmusic in Duitsland)

Wenn Matrosen in einer dunklen Portugiesischen Hafenkneipe mit einer Frau im Arm von ihrer großen Liebe im kalten Norden träumen, geben Quatro Ventos den idealen Soundtrack ab. Die Lieder des Sängers, Gitarristen und Kom­ponisten Emanuel Pessanha verströmen mit jeder Note die Saudade, die Sehn­sucht nach Schmerz und Glück. Dass Pessanha und seine drei holländischen Mitmusiker fernab der Wege des Fado musizieren, mag für Quatro Ventos Zündstoff für das Fernweh und die Melancholie sein. Reizvoll ist auch die Instrumentierung von Barco de Papel. Der Akkordeonist Servais Haanen und der Geiger Roland van Abel lassen Tango- und Volksmusik-Einflüsse in die Stücke einfließen. Dazu setzt der Gitar­rist Wout Pennings (Fado-Gitarre und klassische Gitarre) Akzente mit großem Gefühl. Wenn dann noch Fernando Lameirinhas und Emanuel Pessanha zum Harmoniegesang ansetzen, wie beim Stuck „Olhas de mar", bringen sie Eisberge zum Smelzen. Jedes der Lieder hat Ohrwurmqualitäten und steckt vol­ler Poesie. Quatro Ventos treten 2005 in Deutschland auf. Anker lichten, hinfah­ren und CD kaufen!  
[Martin Steiner]